link naar de RSS Feed van de laatste nieuwsberichten meld deze pagina op Twitter meld deze pagina op Facebook

Viering van de Eucharistie

Als katholieken zijn we gewend om elke zondag de Eucharistie te vieren.

gepubliceerd op zondag, 29 mei 2016

Als katholieken zijn we gewend om elke zondag de Eucharistie te vieren. De protestan­ten vieren maar enkele keren per jaar het avondmaal, tot mis­schien eens per maand. Er gaan daar wel stemmen op om het elke week te vieren, want dat is eigenlijk de bedoeling, om dit elke week te vieren, zoals wij doen, zelfs als een verplichting. Waarom zou dat zo zijn?

Het is heel wat om elke zondag Eucharistie te vieren, met dit brood en deze wijn.Wij zijn er zo aan gewend en we vinden het zo gewoon, dat een groot aantal het ook een beetje los laat deze trouwe wekelijk­se Eucha­ris­tie.
Wat is dit toch deze wekelijkse Eucharistie.

We komen niet alleen samen rond het Woord van God, met de preek, die elke week weer nieuw is, maar dan wordt het gevierd met brood en wijn.
Het zijn gewone tekenen, van elke dag. Eten en drinken; we moeten dat elke dag doen. En toch is het hier heel bijzonder.

Allereerst is het brood ongede­semd brood. Het heeft dus een bijzondere betekenis.En ook al heeft de Eucharistie iets van een maaltijd, met een mooie tafel. Het is zo weinig wat we krijgen, dat het inderdaad om meer moet gaan. En daar oog voor krijgen. Wat wil God ons geven?

Op Sacramentsdag hoorden we het evangelie van de wonderbare broodvermenigvuldi­ging. Een bekend evangelie, en wonderbaarlijk, dat zoveel te mensen eten krijgen.

Wat heeft het met de Eucharistie te maken? Er is voor de goede verstaander een verwijzing naar de Eucharistie. Jezus neemt het brood, sloeg zijn ogen ten hemel, brak het brood en gaf het. Jezus beleeft alles met het oog op zijn missie, niet alleen dat Hij zijn leven gaat geven op het kruis, maar ook dat Hij door zijn verrijzenis de dood breekt en de hemel voor ons opent.
Zo wordt de eucharistie teken dat God voor ons wil zorgen, er voor ons wil zijn, in leven en in sterven.

De Commu­nie is een veel beter medicijn, dan elke Euthanasie­pil. Zo wordt de Eucha­ristie een feestmaal, als een gastmaal van het eeuwig leven, dat de mensen moed en hoop geeft; dat geeft een euthanasiepil zeker niet, want het legt zich neer bij de zinloosheid van het leven, van het lijden en het sterven. Daar wil God juist een antwoord op geven, waar wij niet verder kunnen.

Jezus geeft een voorproef­je van het gastmaal van het eeuwig leven met deze wonderlijke broodver­me­nigvuldi­ging; de joden hebben dat heel goed begre­pen. Ze zien in Hem de Messias die moest komen.
Zo heeft de Eucharistie heel veel in zich. Het wordt ook weleens een bruiloftsmaal genoemd. En inderdaad de bruide­gom geeft zichzelf aan de bruid, die haar man mag ontvangen, hele­maal.

De liefde die mensen voor elkaar mogen hebben zal ook een offerlief­de moeten zijn.
Dat is de vraag: wat hebben we voor elkaar over of laten we elkaar over aan het eigen lot, zoals de leerlingen zeiden: stuur de mensen maar weg, dat iedereen voor zichzelf kan zorgen. Wij kunnen toch niet voor al dat volk eten kopen. Wij kunnen toch niet voor iedereen zorgen, en het lot van de hele wereld op ons nemen.

Zo denkt de mens, maar zo denkt God niet. Dat laat Jezus steeds zien tot in deze vervulling op het kruis waar Hij zich helemaal geeft.
De Eucharistie is dus zeker niet samen eten, samen delen. Het klinkt mooi en deden we het maar, want we delen helemaal niet, laat staan dat we alles geven.

De Eucharistie wil ons dus niet een voor­beeld geven, maar deze gave dat ons leven veran­dert. Christus geeft zichzelf, Hij geeft zich weg Hij wil en kan dat ook in ons doen, zodat wij alle angst en zorgen verliezen door Chris­tus' ver­rijzenis.

Zo is de eucha­ristie ten diepste het paasmysterie van Christus, waarin Hij zichzelf weggeeft, echt prijsgeeft, opoffert, en zo een weg opent naar eeuwig leven, met deze wijn, vanwege de vreugde die de wijn geeft, teken van het nieuwe verbond, dat God met ons, met de hele mensheid heeft willen sluiten.

Zo is de Eucharistie een feest, met het doorbreken van Gods geest in ons en zo in de hele wereld. Het is dus heel noodzakelijk om de Eucharis­tie te blijven vieren, week in week uit; dat Christus zijn werk in ons kan doen, om ons te bevrijden, om ons te sterken, te voeden, en ons zijn Geest kan geven.

Doet dit tot gedachtenis aan Mij en laat Mij tot leven komen in jou. Ik zal je verzadi­gen. Dat is de gave van het eeuwig leven. Dat vieren we en ontvangen we en het mag ons leven steeds meer vervullen. Amen

overzicht van bijdragen:
woensdag, 29 november 2017Advent, vier woorden
maandag, 2 oktober 2017Maria
zaterdag, 15 juli 2017Hoe belangrijk is voor ons de zondag?
dinsdag, 30 mei 2017Vieren we nog Pinksteren?
vrijdag, 21 april 2017De explosie van Pasen, met de Geest van Christus
zondag, 2 april 2017Wordt het Pasen
woensdag, 1 maart 2017Beleef de Veertigdagentijd
donderdag, 19 januari 2017God schijnt genoeg licht om de volgende stap te zetten
zondag, 25 december 2016Kerstmis, preek van de nachtmis
maandag, 21 november 2016Wat komt er allemaal ons leven binnen
maandag, 17 oktober 2016Is bidden uw stuurwiel of uw reservewiel?
maandag, 15 augustus 2016Strijd met het vuur van de heilige Geest
maandag, 4 juli 2016Vergeet God niet mee te nemen op vakantie
zondag, 29 mei 2016Viering van de Eucharistie
donderdag, 14 april 2016Pasen: 50 dagen en altijd!
woensdag, 16 maart 2016We gaan Pasen vieren
donderdag, 18 februari 2016Geweld op grond van je geloof
dinsdag, 12 januari 2016Van Kerstmis naar Pasen
maandag, 7 december 2015God brengt alle mensen samen
maandag, 23 november 2015De Advent komt eraan
zaterdag, 10 oktober 2015De wereld staat op zijn kop
zaterdag, 5 september 2015God gaat niet op vakantie
vrijdag, 3 juli 2015Gebrek aan vrijwilligers?
zaterdag, 23 mei 2015Zalig Pinksteren


 

St. Barnabasparochie • Grote Haven 8 • 2851 BM  Haastrecht  /  H. Bartholomeusparochie • Wal 61 • 2871 BC  Schoonhoven
(0182) 38 24 55 • info@barnabasparochie.nlinfo@bartholomeusparochie.nl